مامانم میگه نه، هنوز ندیده میگه نه

میگه خونه نداره، همش داره با موردای قبلی مقایسه میکنه، همش با علیرضا مقایسه میکنه...

کی خانوادهها اجازه دادن اونکاری که میلمونه انجام بدیم که این یکیو بذارن؟!...

کلا عادت کردم خودم نباشم، هرکاری بقیه میگن باید انجام بشه...

اما یکشنبه امین میگه قرار بذاریم با مامانم رودررو بشه

من امین رو خیلی دوست دارم حالا میخواد موهاش کم باشه، ریخته باشه، وضع مالی آنچنانی که مامانم انتظار داره نداشته باشه، هرچی که هست من دوستش دارم... حرفای مامانم قلبمو له میکرد، خرد میکرد... حالم بهم میخ

خب بنویسم از علیرضا: متولد هفتاده، هفت هشت ماهی از من کوچیکتره. وضع مالی خیییلی خوبی دارن، موقعیت اجتماعی خوبی دارن. پدرش از اون شناخته شدههای شهرشونه. سن پدر مادرش یه مقداری زیاده، بچه آخر خانوادهس

آره آره آره دلم میخواد چشم سفید باشم، دلم میخواد خیرهسر باشم... دلم میخواد قرارای تند تند با امین داشته باشم، دو روز پیش رفتم پیشش، امروز هم میرم پیشش... وقتی کنارش میشینم خوشحالم، شادم. پرانرژی میشم

امین: متولد خرداد ۶۵، توی یه شرکت هولدینگ کار میکنه. قبلا توی کارش ورشکست شده. ماشین داشته فروخته. الان ماشین نداره. خونه نداره. پدرش راننده آژانسه. پسر خوش اخلاقیه. پرانرژیه خیلی با احترام با همه صحب

چرا آخه؟!

اتفاقا سن مناسبی نیست پونزده سالگی برای اینکار!!!

یه بچه پونزده ساله چه میفهمه؟!

همینه که کثافت داره از جامعه بالا میره، چون هیچ چیزی سرجای خودش نیست...

سرم به شدت درد میکنه

کدیین و ژلوفن هم نتونستن کاری کنن

تا ساعت ۱۲ ظهر خوابیدم

به صورت منقطع، خوابیدم بیدار شدم.

الان داره سرم منفجر میشه. پا شم برم یه کاپوچینو درست کنم بخورم